Selection

of

2021

Dutch Photographers

Marwan Magroun

Marwan: "In onze samenleving heerst een hardnekkig stigma over vaders met een migratieachtergrond: ‘ze zijn vaak afwezig bij de opvoeding van hun kinderen’. Hoewel dit beeld behoorlijk zwart-wit is, merk ik dat dit in grote lijnen wel degelijk het beeld is dat veel mensen hebben bij het stereotype van de ‘gekleurde vader.’ Met het project ‘The life of fathers’ wil ik een tegengeluid bieden door deze vaders een stem te geven. Hoe vullen zij hun vaderrol in? Waar worstelen ze mee? En welke voorbeelden hebben ze om zich aan te spiegelen? Door de vaders intensief te volgen en hun alledaagse beslommeringen met én zonder kinderen vast te leggen, geef ik een intiem inkijkje in hun levens."

Bebe Blanco Agterberg

Bebe: "Hoe is het om te leven in een staat gebouwd op stilte? Dit is een fotografisch werk gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Het project reflecteert op de transitie periode in Spanje die volgde nadat dictator Francisco Franco in 1975 overleed. Spanje moest een keuze maken over hoe ze van een dictatuur naar een democratie zouden overgaan. Destijds leek het beste om over alles te zwijgen om zo met een schone lei te kunnen beginnen.
Het pact van vergeten (Pacto del Olvido) werd gecreëerd in 1977 om mensen te laten vergeten wat er in het verleden was gebeurd. Niemand werd verantwoordelijk gehouden voor gepleegde misdaden, feiten werden aangepast en nieuwe waarheden werden gepresenteerd. Mensen vulden hun geheugen langzaam met nieuwe informatie. Zo ontstond een nieuwe historische waarheid. Het project kijkt op een grotere schaal naar hoe een samenleving kan omgaan met wreedheid uit het verleden en onderzoekt hoe ‘vergeten’ als een politiek middel kan worden ingezet. In tijden van crisis, welk gezicht vertrouwen we?"

Michelle Piergoelam

 

Michelle: "Er tin tin, sigri tin tin… Er was eens, lang geleden... Er werden verhalen verteld die iedereen kon horen, maar niet iedereen kon ze begrijpen. Talloze verhalen vertellen over de mythische spin Anansi die te maken kreeg met een tijger die zijn leven zuur probeerde te maken. Hoewel de spin fysiek zwakker was, was hij vaak in staat om de tijger te verslaan met zijn slimheid en sluwheid. Is dit echt maar een mythe? Deze verhalen, doorgegeven van Afrika naar Suriname, en van generatie op generatie, stelden de tot slaaf gemaakte in staat hun gedachten te delen zonder dat de plantagehouders wisten wat er werkelijk werd bedoeld. Op dezelfde manier waren de Angisa’s die door vrouwen werden gedragen niet alleen mooie hoofddoeken: hun ingewikkelde plooien bevatten verborgen verhalen en wijsheden die alleen konden worden gelezen door degenen die dat hadden geleerd.
Door middel van herinneringen en verbeelding visualiseert ’The untangled tales’ de verhalen van de Anansi-vertellers en de Angisa-folders, en de manieren waarop deze tradities ons in staat stellen een glimp op te vangen van de jaren van slavernij."

Genomineerden

Scroll naar beneden voor de genomineerde fotografen en klik op de naam om het werk te zien. Klik op het pijltje naar rechts voor alle foto's en een filmpje van de fotograaf.

Dim Balsem

Dim: "Drag Queen Memory Game. De inzending laat 7 paartjes zien uit een serie van 30. Dim heeft de foto’s gemaakt naar het idee van Maaike Strengholt. Dim heeft dit project ingestuurd, omdat het een bijzonder opgewekt en positief perspectief biedt op de tijd waarin wij nu leven."

Het Drag Queen Memory spel is vanaf mei 2021 te koop als fysiek spel via Bis Publishers. Bij het spel komt een handout met daarin quotes / inkijkje in de levens van de queens.

Desiré van den Berg

Desiré: "Mijn inzending bevat een combinatie van onderwerpen die de tijd en mijn werk daarin samenvatten: de Black Lives Matter-demonstraties, portretten van OV-medewerkers die met agressie te maken kregen wegens de mondkapjesplicht, een moeder van een drillrapper met een foto van haar doodgeschoten zoon in haar handen, de hacker die nog net het Twitter-account van Trump hackte voordat hij het Witte Huis verliet, een bordje over cameratoezicht in een stad die alle privacywetten overtreedt zoals Amnesty aankaartte in een alarmerend rapport en iemand die zich inzet tegen anti-Aziatisch racisme dat dit jaar eindelijk onder de aandacht kwam. Maar mijn inzending bevat ook portretten die simpelweg geschoten zijn in het 'Nieuwe Normaal' en daarom niet eens expres of heel opzichtig de tijdsgeest uitademen."

Joram Blomkwist

Joram: "Sound Of Silence. Van populaire hotspots in hartje centrum tot donkere kelders aan de rand van Amsterdam, ze danken hun bestaansrecht aan de nachtelijke samenkomst van clubgangers. In tegenstelling tot in de lege cafés en restaurants vinden we hier nauwelijks tafels en stoelen, heel weinig decoratie. De ruimte is normaal hoofdzakelijk gevuld met mensen, gelijkgestemden die dicht tegen elkaar aan genieten van het geluid van de muziek en het ritme van de beat, van samen dansen tot in de vroege ochtend. De Amsterdamse clubs zijn sinds covid-19 misschien wel de meest verlaten plekken van het afgelopen jaar, de sector heeft het zwaar te verduren. Tijdens de eerste lockdown ben ik verschillende clubs op precies dezelfde manier gaan fotograferen, zonder af te wijken van standpunt van camera en licht. Dit leverde het project Sound Of Silence op."

Eliza Bordeaux

 

Eliza: "Dit jaar zijn Molukkers 70 jaar in Nederland. Door omstandigheden en door het wegkijken van de Nederlandse regering is hun tijdelijke verblijf permanent geworden. De Nederlandse archieven vertellen nauwelijks het Molukse verhaal. Toch is er binnen de gemeenschap soms een koffer met kostbare foto’s te vinden. Geïnspireerd op de koffer en het leven van tante Wiesje maakte ik in 2020 een tegengeluid met de serie "If I Could Only Imagine". Het is bewust een hermetische serie, met epos en symboliek, waarin de leesbaarheid een kritische noot is op het gebrek aan representatie in de archieven."

"De serie is gemaakt in een bewogen jaar. Tijdens de anti-racisme-demonstratie in Rotterdam werd de actualiteit ervan zichtbaar. Mensen liepen ook mee om onrecht, in nagelaten koloniale gebieden als ‘de Oost”, aan de kaak te stellen. Schending van mensenrechten, het zelfbeschikkingsrecht en massamoorden zijn verdrietig genoeg de realiteit in West Papua en op de Molukken. Deze omstandigheden zijn onlosmakelijk verbonden met de geschiedenis van Nederland. Is Nederland bang om op het matje te worden geroepen als deze verbinding opgemerkt wordt?"

Erik Borst

Erik: "Ouwe is een portret van een groep jongeren in park De Oude Haven (a.k.a. Ouwe) in Hilversum, een park zoals je dat overal in Nederland tegenkomt. Als je jong bent in pandemische tijden is dit de plek waar je samenkomt, terwijl de officiële lijn er een is van distantie. Jongeren zijn de vergeten groep van deze coronacrisis. Je wil ontdekken, experimenteren, vriendschap sluiten en verliefd worden maar moet binnen blijven en afstand houden. Het medisch risico voor deze groep is klein en de kritiek op het niet navolgen van de regels groot. Deze serie laat zien hoe de zomer van 2020 was voor een groep jongeren die elke dag in het park samenkomt."

Maartje Brockbernd

Maartje: "De serie 'Dan neem je toch een hond' gaat over zwanger proberen te worden en herhaalde miskramen. Ik had daar veel over gelezen, maar weinig gezien. Dus besloot ik een fotoproject te maken van mijn eigen vruchtbaarheidstraject. Er is geen oorzaak gevonden, mijn man en ik zijn medisch gezond verklaard. Maar toch lukt het ons al ruim vier jaar niet om een kind te krijgen. Het waarom blijft onduidelijk in de loop der jaren. De serie laat de verstreken jaren zien, het verdriet, de wanhoop. De angst om nooit moeder te worden is groot. Het vastleggen van deze reis voor mezelf, en voor andere vrouwen in deze situatie, is mijn verwerking."

Maxime Cardol

Maxime: "Deze selectie is een reflectie op mijn persoonlijke ontwikkeling van het afgelopen jaar. Als ik terugkijk op deze periode, waarin de wereld om mij heen even stilstond, merk ik dat ik van binnen enorm ben gegroeid. Ik ben dichter tot mezelf gekomen en ben beter gaan begrijpen waarom ik fotografeer. Ik vind het belangrijk om de nadruk te leggen op vrouwen en hun pure schoonheid, wat ik in het hedendaagse beeld soms nog mis. Het pure en persoonlijke in de vrouwen vormen de basis voor de intieme verhalen die ik met mijn werk wil vastleggen."

Renata Dutrée

Renata: "Ik probeer via mijn fotografie iets over het bestaan van verborgen leed en stil verdriet te onthullen. Het leed dat ontstaat door niet over verdriet te kunnen of mogen praten en dat daardoor gevolgen heeft voor het zelfbeeld en de eigenwaarde. Het is moeilijk jezelf te accepteren en een positief zelfbeeld te ontwikkelen als de maatschappij op je neerkijkt vanwege je seksuele geaardheid of genderidentiteit, je huidskleur of omdat je slachtoffer bent van seksueel geweld. Ik hoop met mijn beelden bij de kijker zowel nieuwsgierigheid naar de ander op te wekken als bewustwording van aanwezigheid van stil leed te creëren. Het is een uitnodiging om zonder vooroordelen naar de ander te kijken en te reflecteren op wat de kijker meent te zien."

Marianne Ingleby

Marianne: "Deze portretten zijn onderdeel van het project Operation Detachment. Hierin onderzoek ik het unieke en ongecensureerde oorlogsarchief van mijn Amerikaanse opa Bruce Elkus die legerfotograaf was in Japan tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij legde de nasleep van één van de meest bloedige slagen vast, waar ook een van de meeste iconische beelden aller tijden werd gemaakt: Raising of the Flag on Iwo Jima. We kennen de oorlog vooral door dit heldhaftige beeld, maar het archief van mijn opa toont de rauwe werkelijkheid van oorlog in al zijn facetten; een die we tot op de dag van vandaag nauwelijks echt te zien krijgen. In Operation Detachment reconstrueer ik het verhaal van het archief: wat vertelt het ons over deze geschiedenis dat we nog niet wisten? Ik zocht de laatst overgebleven oorlogsveteranen op, om zo een stukje van mijn eigen familiegeschiedenis te weten te komen."

Operation Detachment is een langlopend en multimediaal project dat bestaat uit een driedelige radiodocumentaire (waarvan de eerste twee delen uitgezonden in 2020 bij de VPRO onder de titel Operatie Onthechting), een toekomstige webdocumentaire, krantenartikelen, een expositie en een boek.

Beeld 1: George Vouros (94) tijdens de reunie van de Fifth Marine Division in New Orleans, 2019. Vouros was een schutter voor de marine op de Destroyer USS Izard tijdens de slag om Iwo Jima, 1945. Hij overleed in 2020.    
  
Beeld 2: Ivan Hammond (95) was 19 jaar oud toen hij sargeant werd voor de Fifth Marine Corps, tijdens de slag om Iwo Jima. Hammond: 'Als 45 procent van je eigen commando om het leven komt tijdens een slag, is het niet de bedoeling dat je die wint. Maar dat was wel onze situatie./  

  
Beeld 3: Delbert C. Treichler (96) was voorwaarste waarnemer voor de marine. 'Ik had de baan die niemand wilde. Waarom moet ik deze rol aannemen, vroeg ik me destijds af? Als een soort schietschijf moest ik op de troepen vooruit lopen en ze waarschuwen. De oorlog heeft me compleet veranderd. Toen ik terug kwam, wist ik wel wie ik moest zijn, maar ik was die persoon gewoon niet meer.'  
  
Beeld 4: Ralph C. Simoneau (95) was marinier tijdens de inval op het Japanese eiland. 'Tijdens mijn training is me nooit verteld dat ik Japanners moest doden. Er valt geen enkele glorie te behalen in het doden van een ander. Ik heb nog steeds grote moeite met wat zich daar heeft afgespeeld.'   
  
Beeld 5: George Puterbaugh (94), bemanningslid van de First Class US Navy op de USS Juan tijdens de slag om Iwo Jima.   
  
Beeld 6: Marinier Ralph C. Simoneau (95) in zijn huis in Wisconsin, 2020.   
  
Beeld 7: Sargeant Alban “Al” Nelson (94) vocht voor de Amerikaanse marine op Iwo Jima tijdens de Tweede Wereldoorlog, tijdens de oorlog in Korea and de Vietnam oorlog. Nelson overleed in 2020.  
  
  
Beeld 8: Marinier Delbert C. Treichler (96) in zijn huis in Wisconsin, met zijn veldflesje uit de oorlog.   

Joosje Janssen

Joosje: "In februari 2021 kreeg ik de unieke kans om twee dagen mee te lopen op de corona intensive care van het Maxima Medisch Centrum in Veldhoven. Natuurlijk maakten de verhalen van en over de patiënten veel indruk op me. Maar de daadkracht en de betrokkenheid van de ic-verpleegkundigen maakten de meeste indruk. Hoewel ik in een relatief rustige periode aanwezig was, werd er geen seconde stilgezeten en liepen de verpleegkundigen de benen onder hun lijf vandaan. En dit was vlak voor de hoos aan opnames als gevolg van de derde golf. Deze twaalf foto's zijn een beperkte selectie van de volledige reportage, maar desondanks geeft deze selectie het verhaal van de patiënten, maar vooral ook van de verpleegkundigen goed weer."

Maarten Kools & Salimah Gablan

Maarten en Salimah: "De inzending van Maarten en Salimah bestaat uit twee series; Le Constructeur en DYNAMITER. Le Constructeur is geïnspireerd op de avant garde kunst uit de jaren 20-30, de Ballet Russes en de Pools/Russische choreograaf Vaslav Nijinsky (1889-1950). Het brengt de verschillende kunstvormen choreografie, mode schilderkunst en portretfotografie samen in een fotografische serie. De serie is ook een portret van de Franse choreograaf/danser Victor Callens die op de beelden te zien is. DYNAMITER! is een combinatie van een portret van de choreograaf Junadry Leocaria en de verbeelding van 'de strijd/revolutie'. De geportretteerde gebruikt dynamiet voor een revolutie, subversief, iemand die strijd voor een politieke of maatschappelijke zaak. Fotografie, schilderkunst, mode en choreografie komen samen in één fotografische serie."

Olya Oleinic

 

Olya: "Yellow grass is een doorlopend visueel verhaal dat het leven van jongvolwassenen in Kiev, Oekraïne documenteert. Het project is puur intuïtief, het werk heeft geen samenhangend lineair verhaal en elke foto is als een uniek tastbaar verslag van een moment in de tijd. Het is een voortdurende artistieke documentatie van de sociale en culturele landschappen van Kiev, een die de gelegenheid biedt om getuige te zijn van de echte en gegronde menselijke connecties."

Jouk Oosterhof

Jouk: "Soms verlies ik me weken in een zoektocht op Funda. Op zoek naar huizen met plekken uit een andere wereld, met structuur en schoonheid of lelijkheid. In mijn werk zijn voor- en achtergrond even belangrijk. Zoals ook vorm en gevoel. Waar we een dag beleven is de basis. En als we die samen beleven wordt het een verhaal. Dat heeft niets te maken met logisch redeneren. Zo begint ook de dag waarop de gebroeders Anker zich door mij laten bewegen. Hun band, hun vorm, hun grappen vertellen me welke kant ik op moet gaan.
Anna-Maja leidde me naar de poster van Queens Gambit de dag voordat ze nationaal schaak kampioen vrouwen werd. De foto’s van Marieke Lucas Rijneveld waren in haar opdracht. Dat brengt andere regels, vrij en minder vrij tegelijk. Soms moet ik dan echt zoeken en komt er pas de foto als ik mezelf weer gevonden heb. Die zoektocht loont altijd."

Nick van Tiem

Nick: "Broke Boys. Thrifters, hustlers, DJ's, designers of creatievelingen? Veel woorden beschrijven Andile (22), Mwandile (21), Sindiso (24), Bobo (23) en Bino (22), maar ze zullen zichzelf altijd Broke Boys noemen. Elk individu werd geboren in verdeelde huizen in het hele land, ze vonden broederschap, veiligheid en onvoorwaardelijke liefde onder elkaar. Samenwonend in Blue Downs, een voorstad van Kaapstad, is elk aspect van hun leven met elkaar verweven. Bij gebrek aan een traditioneel huishouden met ouders van jongs af aan, wordt alles gedeeld. Twee bedden en een bank voor vijf mannen, een gemeenschappelijke laptop, kledingkast en koelkast. Pino is gezegend met kookkunsten, Carl doet de afwas, Andile doet de boodschappen en Sindiso speelt de nieuwste nummers. En zoals in elk huishouden, maken de jongens van tijd tot tijd ruzie. Dit verhaal volgt het leven van de Broke Boys, levens bepaald door strijd, maar meer door saamhorigheid dan wat dan ook."

Jakob van Vliet

Jakob: "Aan rand van de A5 in het Westelijke havengebied ligt tussen de windmolens het Landje. Een verzameling mensen die buiten de samenleving wonen in caravans, velen met verslavingsproblemen. Met een grenzeloze creativiteit racet Daan door het leven. Sinds zijn psychose is de nuchtere wereld saai. Met drugs probeert Daan weer in dezelfde staat van psychose te komen. Ondanks zijn ruime inname komt hij daar niet, maar de wereld is nu wel een stuk minder eentonig."

Philippe Vogelenzang

Philippe: "De eerste 10 beelden komen uit mijn boek ‘I, XXX’. Een ode aan Amsterdam, de stad die de wereld raakt met haar liefdevolle, niet-oordelende gemoedstoestand. Bekend als pionier op het gebied van vrijheid, seksualiteit en identiteit. Gevierd om haar liberale moraal en opvattingen. Het vreemde en het andere omarmen en respecteren vanwege zijn unieke karakter. Een boek met een verzameling foto's, archief vermengd met veel nieuwe werken, die allemaal op de een of andere manier die geest belichamen. Allemaal gezien met positiviteit en bewondering, door een lens van liefde."

"Voor de cover fotoshoot van januari 2021 van Harper's Bazaar Nederland fotografeerde ik het aankomende model Aisha. Bij de fotoshoot werd ook haar familie betrokken. Het gevoel van liefde, steun en kwetsbaarheid van een gezin werd het thema en de kracht van alle foto's die mode en kleding overschaduwden."

Student nominees

Scroll verder om het genomineerde studentwork te zien.

Vera van Dam

Vera: "Het werk is een bijproduct van mijn levenservaringen en opereert in een ruimte tussen droom en werkelijkheid. Hier komen mijn emoties, gedachten en herinneringen op poëtische en grafische wijze samen. De zoektocht naar verbinding tussen mensen en de paradigma's waarin we geneigd zijn te denken, spelen een belangrijke rol in mijn werk. Daarnaast vormt kwetsbaarheid een overkoepelend thema dat in vrijwel alle projecten terugkomt."

Mariet Dingemans

 

Mariet: "De Brouwketel. Vroeger fantaseerde ik met vriendinnen dat we later in een woongroep zouden gaan wonen. Het is er nooit van gekomen en ik denk dat ik het nu ook niet meer zou kunnen, zeker niet met een man en drie kinderen. De mensen van woongemeenschap de Brouwketel kunnen het wel. Acht volwassenen, vijf kinderen en een heleboel dieren wonen hier met elkaar in één boerderij in Huissen, bij Nijmegen. De Brouwketelaars proberen zo duurzaam mogelijk te leven. Ze verbouwen hun eigen groente en fruit en delen een auto met elkaar. Sinds maart 2019 fotografeer ik de Brouwketel. Elke keer dat ik er kom voelt het alsof ik een totaal andere wereld binnen stap. Een wereld zonder beeldschermen en volle agenda’s. Door corona werd mijn leven het afgelopen jaar heel erg back to basic. Wat mij opviel is dat er bij de Brouwketel weinig veranderde; back to basic is voor de Brouwketelaars de dagelijkse realiteit."

SO SPONSORS
Image
Image
Image
Image
Image
Image
Image
Image